Antoni Marcinkowski urodził się 8 I 1900 roku w Puszczykowie koło Wielichowa w województwie wielkopolskim jako jedno z dziewięciorga dzieci Marianny i Józefa Marcinkowskich. Rodzice Antoniego byli rolnikami - posiadali gospodarstwo w Kuźnicy Skakawskiej, w powiecie kępińskim. Tam w okresie zaborów Antoni Marcinkowski ukończył szkołę podstawową. Następnie uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego we Wschowie. Po odzyskaniu niepodległości edukację zakończył w Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie Wielkopolskim (1919/1920). Jako nauczyciel, a potem kierownik podjął pracę w wielu szkołach na terenie Wielkopolski, m.in. w Poznaniu, Kokorzynie, Goli i Cieszynie.

W 1928 roku objął funkcję kierownika w siedmioklasowej Szkole Podstawowej w Ryczywole, zastępując na stanowisku Jana Webera. Uczył geografii i przyrody, a także prowadził chór szkolny. Angażował się społecznie, był dyrygentem Towarzystwa Śpiewaczego Lutnia, które w tamtym czasie osiągało największe sukcesy. Za owocną pracę z chórem otrzymał w 1932 roku dyplom uznania. Sympatyzował z Bezpartyjnym Blokiem Współpracy z Rządem.

W 1932 r. został przeniesiony na równorzędne stanowisko do Raszkowa, w powiecie odolanowskim. Łączył obowiązki dyrektora z pracą w szkole podstawowej z niemieckim językiem wykładowym. To prawdopodobnie uratowało Antoniego Marcinkowskiego przed represjami ze strony okupanta w 1939 roku. Dobrze ustosunkowani do Polaków mieszkańcy narodowości niemieckiej nie pozwolili na jego wywiezienie i umieścili w bezpiecznym miejscu w Wieruszowie (powiat Kępno). Tam był zatrudniony przez całą okupację jako pracownik fizyczny, a potem biurowy.

Po wojnie wrócił do swoich obowiązków w Raszkowie. Dyrektorem był do roku 1947 roku. Potem uczył w Pecnej (powiat Śrem) i w Kunowie koło Kórnika.

W 1960 r. przeszedł na emeryturę. Nie utracił kontaktu ze szkolnictwem - zastępował nauczycieli i prowadził kursy dokształcające. Wciąż był aktywny społecznie, wielokrotnie wybierano go radnym, prowadził chóry szkolne i organizacje śpiewacze. W 1974 roku przeniósł się do Gryżyna, gdzie przyjął posadę organisty kościelnego. Zmarł 14 IV 1979 roku. Pochowany został na cmentarzu komunalnym w Kościanie. Był żonaty z Marią Tomczak. Miał troje dzieci - Zbigniewa, Teresę i Aleksandrę.